Zekerheid

Maandagavond zat ik me te ergeren op de bank. Er komen nog meer beperkende maatregelen! En waarom? O, wat is dat beleid onduidelijk! Niemand weet welke maatregelen er echt nut hebben! En nu kan ik vanaf donderdag zelfs niet meer naar de Efteling, en niet naar de bioscoop! En wie zegt dat het maar twee weken gaat duren? Wat een ellende allemaal!

Nu loop ik op het moment helemaal de deur niet plat bij de plaatselijke bioscopen en ik kom echt niet elke dag in de Efteling of in één of ander museum. Mijn ergernis zat dus helemaal niet in de beperking van dingen die een mens kan doen. Zelfs niet in de beperking van bepaalde vrijheden.

Nee, ik heb last van iets waar het gros van de mensen last van heeft: ik wil zekerheid. En als we dingen nu eenmaal niet rechtstreeks kunnen beïnvloeden, dan maken we een schijnzekerheid voor onszelf; door alles te willen weten en snappen.

Waarom zat ik me gisteravond te ergeren op de bank? Omdat ik niet alles snap rondom de maatregelen die onze regering ons oplegt om COVID-19 in te dammen, en omdat ik er nog veel minder van weet. Geen controle dus, zelfs niet voor de schijn. Terwijl ik in mijn pogingen grip te krijgen op het bestaan altijd op zoek ben naar zekerheid en naar houvast.

Nu ben ik sinds juni bezig als zelfstandige aan de slag te gaan. Maar ook hier zit mijn zoektocht naar zekerheid en houvast me in de weg. Elke dag ben ik op zoek naar manieren houvast voor mezelf te creëren, zoals een vast salaris, op een vaste tijd in de maand (zoals wanneer je werkt voor een baas, zeg maar). En elke dag ben ik gefrustreerd dat ik dit maar niet lijk te kunnen vinden. En logisch natuurlijk. Want het bestaan als ZZP-er kent dat soort zekerheden nou eenmaal niet.

Maar als ik erover nadenk: daar gaat het ook helemaal niet om. Want wat wil ik echt? Vrijheid! Dingen doen waar ik zelf achter sta, waar ik zelf zin in heb, dingen die ik zelf graag wil doen. In mijn baan met alle zekerheid van de wereld was ik immers doodongelukkig.

Met andere woorden, er is geen andere optie voor mij dan omgaan met een bepaalde onzekerheid, een bepaalde mate van geen zekerheid hebben, zelfs geen schijnzekerheid. Een bepaalde mate van overgave, dus. Aan de situatie zoals die is.

En dat betekent ook dat ik me los moet maken van kijken naar wanneer er een einde komt aan een situatie – zoals de maatregelen rondom COVID-19. Ze zijn er. Er komen er meer. En op een dag ook weer minder. Wie weet wat er gebeurt.

Hetzelfde geldt voor wat ik doe. Een aantal mensen laat zich door mij coachen. Ik heb een boek geschreven (het komt in januari uit!). Ik ben bezig aan nog een boek. Dat is geweldig, toch? Ik kan me blind staren op wat ik wil bereiken, maar het begint met plezier beleven aan wat ik nu doe. Het resultaat van sommige van de dingen ligt nog wel een stukje in de toekomst. Moet ik gaan zitten somberen tot het resultaat er is? Of tot er een einde is gekomen aan een bepaalde situatie? Natuurlijk niet. Zo blijf je bezig, niet dan.

Wat er is, dat is er. En ik doe wat ik kan.

Om meer zekerheid kun je niet vragen in het leven.

5 antwoorden op “Zekerheid”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *